Blog

Mevsimsel geçişlerin ruhumda bıraktığı hissi bir mimari akımla tanımlamam gerekseydi, bu kesinlikle Brütalizm  olurdu. Ham betonun o gri, ağır ve hiçbir süse yer bırakmayan çıplaklığı... Tıpkı sabahları uyanmaya dahi izin vermeyen o sisli ruh hali gibi; etrafımı saran duvarların tekdüze, devasa ve geçit vermez olduğu bir dünya. Bazen hayat, her şeyin anlamsız bir kütle olarak orada öylece durduğu gri bir gökyüzünün altına hapsolmuş gibi hissettirir. Sartre, varoluşun bazen b

Geçen yıl eşimle kampa gittiğimizde odun kesmenin beni ne kadar rahatlattığını fark ettim. Elime baltayı alıp o tok sesi duymak, eldivenlerin verdiği o eski ve güvenli his inanılmaz yatıştırıcıydı. Train Dreams  filmini izlerken de sanki o kamp ateşinin başında oturmuş, Robert Grainier’in ellerindeki nasırları ve ruhundaki o derin sessizliği izliyor gibiydim. Film, sadece bir adamın hayatını değil; doğanın ortasındaki sıcak hayallerin, batan güneşin turuncusunda nasıl bir yal

Latince limen  (eşik) kökünden gelen liminalite , bugün antropolojiden sanata, psikolojiden popüler kültüre uzanan devasa bir köprü. 1900’lü yılların başında, insanın "Ben şimdi neyim?" sorusunu en çok sorduğu o sancılı geçiş aşamalarını tanımlamak için doğdu. Toplumsal rollerimiz veya sıfatlarımız değiştiğinde birçoğumuzun yaşadığı o meşhur "boşlukta kalma" hali... Belki bir mezuniyet sonrası, belki bir yas süreci, belki de kariyerimizde "asistan" ile "uzman" arasına sıkıştı

“Dış dünya seni bir hücreye hapsedebilir, ama zihninin neyle meşgul olacağına sadece sen karar verirsin.” Bir gezegende tek başına kalsaydınız, aklınızdaki soru “patatesleri nasıl yetiştireceğim?” Olabilir miydi? The Martian’da izlediğimiz Mark Watney karakteri bir uzay görevinin ters gitmesi sonucu Mars’da tek başına kalıyor. Normalde beynimizden beklediğimiz ilk yanıt savaş, kaç yada don yanıtıdır. Bu fizyolojik süreçlerde normal olandır. Peki ya sonra? O ilk şaşkınlık geçt

"Eğer dünya benim sadece cezalandırdığımı görecekse, varsın hiç görmesin" Tam odaklanmış bir Mozart düşünün, requiem üzerine çalışıyor. Sonra bir haber geliyor ve Bohemya kralı II. Leopold un taç giyme töreni için bir beste yapması isteniyor. Hem de sadece 18 günü var. Biz olsaydık ne yapardık?  Peki başka bir soruyla devam edelim. En yakınımız bize ihanet etseydi, o ilk anı düşünün. Duyguların en kabarık olduğu, belki de önünde hiçbir yapı bırakmayacak bir dalga gibi yıkıcı

Her şey bir kayıpla başladı. Kıbrıslı Zenon, mor boya ticaretinden kazandığı tüm servetini bir gemi kazasında denizin derinliklerine bıraktığında, aslında insanlık tarihinin en dayanıklı zihin yapılarından birinin temelini atıyordu. Atina kıyılarına vurduğunda elinde hiçbir şeyi kalmamıştı ama bir sorusu vardı: “Elimde olmayanları kaybettiğimde, benden geriye ne kalır?” Stoa Poikile: Boyalı Galeri’den Dünyaya Z enon, felsefesini diğer felsefe akımlarının kurucuları gibi kapal